മുക്കടലുകൾ ഒന്നായിപ്പുണരുന്ന ഭാരതത്തിന്റെ തെക്കേ അറ്റത്ത്, അലയൊടുങ്ങാത്ത തിരമാലകൾ ഒരു നിത്യസംഗീതം പൊഴിക്കുന്നുണ്ട്. ആ ശാന്തതയിൽ ഹൃദയം ചേർത്തു കാതോർത്താൽ, അലറിയടുക്കുന്ന തിരകളുടെ വിലാപത്തിൽ നമുക്കൊരു വിരഹഗാഥ കേൾക്കാം; പ്രണയത്തിന്റെയും കാത്തിരിപ്പിന്റെയും, ഒടുവിൽ വിധി തട്ടിയെടുത്ത ഒരു ദിവ്യകല്യാണത്തിന്റെയും കണ്ണീർക്കഥ!
അതാണ് കന്യാകുമാരിയിലെ വധുവായ ദേവിയുടെ കഥ. പ്രണയം കേവലം ഒരു ഒത്തുചേരൽ മാത്രമല്ലെന്നും, ചിലപ്പോൾ അത് യുഗങ്ങളോളം നീളുന്ന കാത്തിരിപ്പിന്റെ തപസ്സുകൂടിയാണെന്നും ഈ പുണ്യതീരം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
പ്രപഞ്ചത്തെ ഭീതിയുടെ നിഴലിലാഴ്ത്തിയ ബാണാസുരൻ എന്ന അസുര ചക്രവർത്തിക്ക് ഒരു വരമുണ്ടായിരുന്നു—ഒരു കന്യകയ്ക്ക് മാത്രമേ അവനെ നിഗ്രഹിക്കാൻ സാധിക്കൂ. അങ്ങനെ, ലോകരക്ഷയ്ക്കായി ആദിപരാശക്തി ഭാരതത്തിന്റെ ദക്ഷിണമുനമ്പിൽ ‘കുമാരി’ എന്ന പേരിൽ കന്യകയായി അവതരിച്ചു.
യൗവനത്തിന്റെ ലാവണ്യം തുളുമ്പുന്ന സുന്ദരിയായി കുമാരി വളർന്നപ്പോൾ, അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ മറ്റൊരു പ്രണയത്തിന്റെ വിത്തുപാകിയിരുന്നു. അത് ഹിമവാന്റെ മടിത്തട്ടിൽ തപസ്സിരിക്കുന്ന പരമശിവനോടുള്ള അനുരാഗമായിരുന്നു. കന്യകയായ കുമാരി തന്റെ പ്രിയതമനെ ഭർത്താവായി ലഭിക്കാൻ സമുദ്രതീരത്ത് കഠിനതപസ്സനുഷ്ഠിച്ചു. അവളുടെ നിഷ്കളങ്കമായ പ്രേമത്തിൽ അലിഞ്ഞ ഭഗവാൻ, ആ പ്രണയം സ്വീകരിച്ച് അവളെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ സമ്മതിച്ചു.
വിവാഹം നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടു—ഒരു അർദ്ധരാത്രിയിലെ ശുഭമുഹൂർത്തം! തന്റെ കാമുകിയെ സ്വന്തമാക്കാൻ ഭഗവാൻ ശിവൻ ശുചീന്ദ്രത്തുനിന്നും മംഗളവാദ്യങ്ങളോടെ വധുഗൃഹത്തിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു.
അവിടെ കന്യാകുമാരിയുടെ തീരത്ത് ഒരുക്കങ്ങൾ അതിഗംഭീരമായിരുന്നു. മന്ത്രകോടിയുടുത്ത്, മാല ചാർത്തി വധു മണ്ഡപത്തിൽ കാത്തിരുന്നു. സദ്യയ്ക്കുള്ള നെല്ലും എള്ളും നാനാവിധ സുഗന്ധവ്യഞ്ജനങ്ങളും മണ്ഡപത്തിൽ നിരന്നു. പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ പ്രണയസാഫല്യത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കാൻ ദേവഗണങ്ങളും പ്രകൃതിയും ശ്വാസമടക്കി കാത്തിരുന്ന നിമിഷം!
എന്നാൽ വിധി മറ്റൊന്നായിരുന്നു. ഈ വിവാഹം നടന്നാൽ കുമാരി കന്യകയല്ലാതാകുമെന്നും, ബാണാസുരനെ വധിക്കാൻ ആർക്കും കഴിയില്ലെന്നും ദേവന്മാർ ഭയന്നു. അവർ നാരദമഹർഷിയുടെ സഹായത്തോടെ ഒരു മായാവലയം തീർത്തു.
ശിവനും കൂട്ടരും വരുംവഴിയിൽ, അർദ്ധരാത്രി കഴിഞ്ഞയുടൻ നാരദൻ ഒരു പൂവൻകോഴിയുടെ രൂപം പൂണ്ട് ഉച്ചത്തിൽ കൂകി. കൂവൽ കേട്ട ഭഗവാൻ ശിവൻ സ്തബ്ധനായി നിന്നു. നേരം പുലർന്നുവെന്നും കല്യാണമുഹൂർത്തം തെറ്റിപ്പോയെന്നും കരുതി, ഹൃദയം തകർന്ന ഭഗവാൻ യാത്ര അവസാനിപ്പിച്ച് ശുചീന്ദ്രത്തേക്ക് തന്നെ മടങ്ങിപ്പോയി.
അവിടെ, മണവാട്ടിപ്പൊലിമയിൽ കുമാരി കാത്തിരുന്നു. രാവേറെക്കഴിഞ്ഞു, കിഴക്കുദിക്കിൽ ചുവപ്പു പടർത്തി സൂര്യനുണർന്നു… എന്നിട്ടും അവളുടെ പ്രാണനാഥൻ വന്നില്ല.
വിരഹത്തിന്റെ ശപിക്കപ്പെട്ട മണൽത്തരികൾ
താൻ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു എന്ന തിരിച്ചറിവ് ആ കന്യകയുടെ ഹൃദയത്തെ പിടിച്ചുലച്ചു. അവളുടെ കണ്ണീരും വിരഹദുഃഖവും പിന്നീട് അതിശക്തമായ കോപമായി മാറി. പ്രണയഭംഗത്തിന്റെ ആ നൊമ്പരത്തിൽ അവൾ മണ്ഡപത്തിലുണ്ടായിരുന്ന വിവാഹസാമഗ്രികളെല്ലാം എറിഞ്ഞുടച്ച് ശപിച്ചു:
അന്ന് മണ്ഡപത്തിൽ ഒരുക്കിവച്ചിരുന്ന വറ്റുകളും സദ്യവട്ടങ്ങളും ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് മണൽത്തരികളും പലവർണ്ണത്തിലുള്ള കല്ലുകളുമായി മാറി.
ഇന്നും കന്യാകുമാരിയുടെ ബീച്ചുകളിൽ കാണുന്ന പലനിറത്തിലുള്ള, അരിമണികൾ പോലുള്ള മണൽത്തരികൾ ആ ശാപത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രമാണ്—ഒരു പ്രണയഭംഗത്തിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ അടയാളം!
ഈ വിരഹാഗ്നിയിൽ ജ്വലിച്ചു നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ബാണാസുരൻ കുമാരിയെ തേടിയെത്തുന്നത്. പ്രണയം നഷ്ടപ്പെട്ട വേദനയിൽ രൗദ്രഭാവം പൂണ്ട ദേവി, തന്റെ ആയുധമെടുത്ത് ബാണാസുരനെ വധിക്കുകയും തന്റെ അവതാരലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കുകയും ചെയ്തു.
ബാണാസുരനെ വധിച്ചെങ്കിലും ദേവി തന്റെ കൈലാസത്തിലേക്ക് മടങ്ങിയില്ല. മറ്റൊരു ജീവിതം അവൾ ചിന്തിച്ചതുപോലുമില്ല. വധുവിന്റെ വേഷത്തിൽ, വിരഹത്തിന്റെ നൊമ്പരവുമായി അവൾ ആ കടൽത്തീരത്ത് എന്നെന്നേക്കുമായി തപസ്സിലിരുന്നു.
ഇന്നും കന്യാകുമാരി അമ്മൻ ക്ഷേത്രത്തിൽ ചെന്നാൽ, തരംഗമാലകൾ പാദ പൂജ ചെയ്യുന്ന ആ നിത്യകന്യകയെ കാണാം. അവളുടെ കൈകളിൽ ഇന്നും ഒരു ജപമാലയുണ്ട്—ശിവനുമായുള്ള പുനഃസമാഗമത്തിനായി അവൾ യുഗങ്ങളായി ജപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
പ്രണയത്തിന്റെ മൂക്കുത്തിച്ചിരി
ദേവീവിഗ്രഹത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കാഴ്ച അവൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന വജ്രമൂക്കുത്തിയാണ്. ആ വജ്രത്തിന്റെ പ്രഭ എത്രത്തോളമുണ്ടെന്നുവെച്ചാൽ, പണ്ട് കാലത്ത് രാത്രിയിൽ കടലിലൂടെ വന്ന കപ്പലുകൾ ഇതിനെ ലൈറ്റ് ഹൗസ് എന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ച് തീരത്തെ പാറക്കെട്ടുകളിൽ വന്നിടിച്ച് തകരുമായിരുന്നുവത്രേ! അതുകൊണ്ട് തന്നെ, കടലിന് അഭിമുഖമായുള്ള ക്ഷേത്രത്തിന്റെ കിഴക്കേ നട എപ്പോഴും അടച്ചിട്ടിരിക്കുകയാണ്.
ആ വജ്രമൂക്കുത്തിയുടെ തിളക്കം കേവലം ഒരു ആഭരണത്തിന്റെ ഭംഗിയല്ല; അത് തന്റെ പ്രിയതമന് വേണ്ടി അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഇന്നും എരിയുന്ന കാമുകിയുടെ പ്രണയജ്വാലയാണ്.
പ്രണയിതാക്കളുടെ അനശ്വര തീർത്ഥാടനം
ഇന്ന് കന്യാകുമാരി സന്ദർശിക്കുന്ന ഏതൊരു സഞ്ചാരിയുടെയും ഉള്ളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ മനോഹരമായ ഒരു വിരഹഭാവം പടരും. മൂന്ന് കടലുകൾ സംഗമിക്കുന്ന ആ തീരത്തെ പ്രകൃതിദൃശ്യങ്ങൾ പോലും ഒരു പ്രണയകാവ്യം പോലെയാണ്:
