കണ്മുന്നിൽ പോലീസുകാരനായ പിതാവ് കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ നെഞ്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞതാണ് രാജേഷ് യാലത്ത് . പിന്നീട് ആ ഏഴുവയസുകാരൻ കണ്ണീരിനെയും അതിജീവിക്കാൻ പഠിച്ചു . കരഞ്ഞ് തീർക്കാൻ ഉള്ളതല്ല ജീവിതമെന്ന് പഠിച്ചു . ഇന്ന് മാസം അഞ്ച് ലക്ഷത്തിലേറെ വരുമാനമുള്ള ധാബകളുടെ ഉടമസ്ഥനാണ് 25 കാരനായ രാജേഷ്.
റായ്പൂരിൽ നിന്ന് 300 കിലോമീറ്റർ അകലെയാണ് ജഗദൽപൂർ ജില്ല.ബസ്തറിലെ സമൃദ്ധമായ വനവും 200-300 അടി താഴെയുള്ള മലയിടുക്കുകളും താണ്ടി ജഗദൽപൂർ-ദന്തേവാഡ NH-63 ഹൈവേയിലാണ് രാജേഷിന്റെ ധാബ .
‘ 2004-05 കാലഘട്ടമാണിത്. അച്ഛൻ പോലീസിലായിരുന്നു. അന്ന് കമ്യൂണിസ്റ്റ് ഭീകരർ അടക്കി വാണ പ്രദേശങ്ങളിൽ സർക്കാർ പ്രചാരണം നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ‘സാൽവ ജുദും’ എന്നായിരുന്നു പേര്. ഗോണ്ട് ഭാഷയിൽ ‘സമാധാന യാത്ര’ എന്നാണ് ഈ വാക്കിന്റെ അർത്ഥം. ഭീകരപ്രസ്ഥാനങ്ങളിൽ ചേരാതിരിക്കാനും ആയുധമെടുക്കാതിരിക്കാനും ആദിവാസികളെ പോലീസിൽ ഉൾപ്പെടുത്താനുമായിരുന്നു ആ പ്രചാരണം . അന്ന് എനിക്ക് ഏകദേശം 7 വയസ്സ് കാണും. അനുജനും സഹോദരിയും അമ്മയ്ക്കൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം കമ്യൂണിസ്റ്റ് ഭീകരർ ഗ്രാമത്തിന്റെ മധ്യത്ത് വച്ച് പിതാവിനെ വളഞ്ഞിട്ട് വെടിവച്ചു കൊന്നു. സംഭവസ്ഥലത്ത് തന്നെ മരിച്ചു. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് എനിക്ക് അച്ഛനെ നഷ്ടപ്പെട്ടു ‘ രാജേഷ് പറയുന്നു.
എനിക്ക് ഒരിക്കൽ കരയണം, പക്ഷേ എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകുന്നില്ല. ഇപ്പോൾ കരയാൻ തോന്നുന്നില്ല. ആ നാളുകൾ ഓർക്കുമ്പോൾ ഭയമാണ്. അച്ഛൻ ഇപ്പൊ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഇതൊക്കെ കണ്ട് ഒരുപാട് സന്തോഷിച്ചേനെ. അന്ന് വീട്ടിൽ ഭക്ഷണമില്ലായിരുന്നു, വരുമാന മാർഗങ്ങളൊന്നും അവശേഷിച്ചില്ല. ഒരു വർഷം മുഴുവനും ജീവിക്കാനുള്ള കൃഷി പോലും ഞങ്ങൾക്കില്ലായിരുന്നു. സർക്കാർ ഒരു ലക്ഷത്തോളം രൂപ നൽകിയത് കൊണ്ട് വീട് പണിതു.അച്ഛന്റെ മരണശേഷം അമ്മ മറ്റുള്ളവരുടെ കൃഷിയിടങ്ങളിൽ ജോലി ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ഇതിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന രണ്ട് നാല് രൂപ ദിവസക്കൂലി ഞങ്ങളുടെ വയറു നിറയ്ക്കും. കുറച്ചുകൂടി മുതിർന്നപ്പോൾ അമ്മയോടൊപ്പം വയലിൽ പണിക്ക് പോകാൻ തുടങ്ങി.
കുറച്ചു പണം കൂടി കിട്ടുമെന്ന് കരുതി ഇഷ്ടിക ചുമക്കാൻ തുടങ്ങി. എവിടെ പുതിയ വീടുകൾ പണിയുന്നുവോ അവിടെ ചെന്ന് ഇഷ്ടിക എടുക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ട്രാക്ടറിൽ ഇഷ്ടിക നിറയ്ക്കാൻ 20 രൂപ മാത്രമാണ് നൽകിയത്. കൈകൾ ചോരയൊലിക്കുന്നതുപോലെയായി.ഉണങ്ങിയ അരിയും ഉപ്പും കഴിച്ച് മാസങ്ങളോളം ജീവിച്ചു. ധരിക്കാൻ വസ്ത്രങ്ങൾ ഇല്ലായിരുന്നു.ആരെങ്കിലും പഴയ വസ്ത്രങ്ങൾ നൽകുമായിരുന്നു.ഇന്ന് എനിക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു കാറുണ്ട്.ധാബയിൽ എത്തുന്നവരിൽ മന്ത്രിമാരും , എം പി മാരുമുണ്ട് .
ഞാൻ ദന്തേവാഡയിൽ നിന്ന് 12-ാം ക്ലാസ് പാസായി, പക്ഷേ എനിക്ക് ജോലിയില്ലായിരുന്നു. എനിക്ക് ഒരു ജോലി ആവശ്യമാണെന്ന് ഞാൻ എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിനോട് പറഞ്ഞു. അയാൾ എനിക്ക് അടുത്തുള്ള പെട്രോൾ പമ്പിൽ ജോലി തരപ്പെടുത്തി. ജോലിക്ക് പോയ ആദ്യ ദിവസം കാറിന്റെ നോസൽ തുറക്കാനും പെട്രോൾ ഒഴിക്കാനും അറിയില്ലായിരുന്നു.ഒരാൾ തന്റെ കാറിൽ പെട്രോൾ നിറയ്ക്കാൻ പെട്രോൾ പമ്പ് കൊണ്ടുവന്നു, പക്ഷേ എനിക്ക് കാറിന്റെ നോസൽ തുറക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ആ വ്യക്തിയാണ് എന്റെ കൂടെ വരൂ, ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് ജോലി തരാം എന്ന് പറഞ്ഞ് കൊണ്ടുപോയത്. അത് ഒരു എൻജിഒ ആയിരുന്നു . ഇന്നും ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ എന്റെ ഗുരുവായി കാണുന്നു.തുടക്കം മുതലേ വിവിധ പരിപാടികളിൽ പങ്കെടുക്കുമായിരുന്നു. ഇത് കണ്ട് പിന്നീട് ജില്ലാ കളക്ടർ എന്നെ പഠനത്തിനായി പൂനെയിലേക്ക് അയച്ചു.
അതൊരു കാർഷിക സർവ്വകലാശാലയായിരുന്നു. തേനിനെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞപ്പോൾ. എന്റെ താൽപര്യം തേനിലേക്ക് വഴിമാറി.ചെറുപ്പം മുതലേ ഗ്രാമവാസികൾ തേൻ എടുക്കുന്നത് ഞാൻ കാണുമായിരുന്നു. പിന്നീട് തേൻ കച്ചവടം തുടങ്ങി. ഗുജറാത്ത്, ബെംഗളൂരു തുടങ്ങി വിവിധ നഗരങ്ങളിൽ തേൻ വിൽക്കുകയും അവിടെ സ്വന്തമായി പദ്ധതികൾ സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. അതുവഴി നല്ല വരുമാനവും കിട്ടി.
പക്ഷെ കൊറോണ കാരണം എല്ലാം നിലച്ചു. ഇനി എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ വീണ്ടും വിഷമിച്ചു . ഛത്തീസ്ഗഡിൽ യൂക്കാലിപ്റ്റസ് മരം വ്യാപകമായി നട്ടുപിടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അക്കാലത്ത് ഞാൻ യൂക്കാലിപ്റ്റസ് മരങ്ങൾ വെട്ടി രാജ്യത്തെ ഇതര സംസ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് വിതരണം ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
ഈ ഹൈവേയിൽ എവിടെയും നല്ല ഭക്ഷണക്കടകൾ ഇല്ലെന്ന് ഈ സമയത്താണ് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്. ഈ തീം മനസ്സിൽ വെച്ചാണ് ഞാൻ ഈ ധാബ ആരംഭിച്ചത്.
യൂക്കാലിപ്റ്റസ് മരങ്ങൾ വച്ച് 3 മാസം കൊണ്ടാണ് ഈ ധാബ നിർമ്മിച്ചത്. നാടൻ ഭക്ഷണം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. ബസ്തറിൽ നിന്നുള്ള നിരവധി ഭക്ഷണങ്ങൾ എന്റെ ധാബയിൽ മാത്രം ലഭ്യമാണ്, ചപ്പട ചട്ണി, അതായത് ചുവന്ന ഉറുമ്പ് ചട്ണി അടക്കം.
രാജ്യത്തുടനീളം നടക്കുന്ന ഫുഡ് എക്സിബിഷനുകളിൽ ബസ്തർ ഭക്ഷണം അവതരിപ്പിക്കുന്ന 6 പേരടങ്ങുന്ന ഒരു ടീം എനിക്കുണ്ട്.- രാജേഷ് പറഞ്ഞു.
